هر بار که مرا می دید. ساعت ها گریه می کرد. آخرین بار که به سراغم آمد. دیوانه وار می خندید. وقتی حالت استفهام را در نگاه من دید. با طعنه گفت: تعجب مکن که چرا می خندم..من دیگر آن زن سابق نیستم. بس بود هر چه تو قاه قاه خندیدی و من های های گریستم تازه حرفش را تمام کرده بود که یک باره قطره اشکی سرگردان در گوشه چشمش لنگر انداخت.. با طعنه گفتم : بنا بود گریه نکنی پس این قطره اشک چیست ؟ اشک را با دست پاک کرد و فیلسوفانه گفت : این ؟ این قطره ...اشک نیست. نقطه است می فهمی؟ نقطه...این آخرین نقطه ای است که به آخرین جمله آخرین فصل کتاب ایمانم به عشق مردان گذاشتم... من دیگر به هیچ چیز مردان ایمان ندارم جز به یک پارچه گیشان در نامردی%

زندگی

زندگی زیباست،نه به زیبایی حقیقت! حقیقت تلخ است، نه به تلخی جدایی! جدایی سخت است، نه به سختی تنهایی...!!!

خوب دوستان اینم از مطالب امروز وب . نظر یادتون نره .

فعلا